- Nie zawiodłaś mnie - powiedział cicho i ironiczny uśmiech wykrzywił mu usta - Tak, jak oczekiwałem, przybyłaś na ratunek przyjacielowi. Godna pochwały postawa ! - zaśmiał się okrutnie - Pozwoliłem sobie zaaranżować to spotkanie - ciągnął dalej - gdyż już od dawna zamierzałem złożyć ci osobiście pewną propozycję. Domyślasz się chyba, co mam na myśli ? - spytał cicho.
Oczy Vegi przybrały barwę stali. Szarpnęła się i wyrwała płaszcz z uchwytu Voldemorta.
- Chcesz, żebym została Śmierciożercą ! - warknęła - Tak, twoje sługusy już mi to proponowały. Pamiętasz, co im odpowiedziałam ?
Teraz zapłonęły oczy Czarnego Lorda.
- O, tak ... Ale okazuję wspaniałomyślność i ponawiam propozycję.
- Nigdy nie będę ci służyć ! - krzyknęła Vega - Choćbyś miał mnie zabić !
- O, powoli ... - zaśmiał się Voldemort - Na to zawsze przyjdzie pora, a żal byłoby zmarnować taki talent jak twój. Tak, obserwuję cię od pewnego czasu - ciągnął, widząc zdumienie w oczach Vegi - nieprzeciętne zdolności, inteligencja i charakter. To zadatki na naprawdę dobrą czarodziejkę. Robią z ciebie Aurora, ale twoje miejsce jest w moich szeregach. Przyłącz się do Śmierciożerców, a zyskasz potęgę, o jakiej ci się nie śniło !
Vega zaśmiała się szyderczo.
- Zachowaj te bajki dla głupców, którzy ci służą - wycedziła - Mnie nimi nie kupisz. Nigdy nie przejdę na Czarną Stronę - warknęła, cofając się pod ścianę.
- Nigdy to bardzo długo - powiedział w zamyśleniu Voldemort - Nie należy składać tak długoterminowych obietnic. Jestem pewien, że prędzej czy później cię przekonam ...
Nagle z piwnicy doleciał zwierzęcy skowyt, krzyk, chwila ciszy i na schodach rozbrzmiały kroki. Vega z przerażeniem wpatrywała się w drzwi. Wiedziała, co za chwilę zobaczy. Zamaskowany człowiek wszedł do pokoju, ciągnąc za sobą na powrozach ciało wielkiego wilka. Rzucił go u stóp Voldemorta, spojrzał na stojącą pod ścianą dziewczynę i na chwilę zesztywniał. Opanował się jednak szybko i zajął miejsce w półkolu, wciąż otaczającym Sigismunda Lupina. Tymczasem Voldemort uśmiechał się okrutnie.
- A oto twój przyjaciel Remus - powiedział jadowicie, trącając wilka nogą.
Zwierz zaskamlał. Vega rozluźniła zaciśnięte pięści.
- Żyje, jeszcze nie wszystko stracone - pomyślała.
Voldemort, jakby czytając w jej myślach, zaśmiał się zimno.
- Oczywiście że żyje, martwy nie byłby mi do niczego potrzebny.
Vegę znów ogarnęła wściekłość, była gotowa rzucić się na Lorda z gołymi rękami.
- Czego chcesz ? ! - wrzasnęła.
- Przyłącz się do mnie, a ocalisz mu życie - powiedział zimno - jemu i jego ojcu.
Vega spojrzała na niego rozszerzonymi oczami.
- Nie możesz... - głos z trudem wydobywał jej się z gardła - nie zmusisz mnie...
Voldemort obserwował ją z okrutną ciekawością, czerwone oczy płonęły. Nagle uśmiechnął się demonicznie.
- Oczywiście, że nie - powiedział i, skierowawszy różdżkę na Sigismunda Lupina, krzyknął: "Avada Kedavra !".
Bezwładne ciało osunęło się na podłogę. Vega stłumiła jęk. Czerwone oczy Czarnego Czarodzieja znów zawisły na jej twarzy.
- Oczywiście, nie łudziłem się, w taki sposób zmuszę cię do współpracy - powiedział wolno Voldemort - Są lepsze sposoby, sprawdzone. Ściągnąłem cię tutaj, by rzucić na ciebie Imperius. Proste i skuteczne. A to tutaj - machnął niedbale ręką - to taka mała rozrywka dla moich Śmierciożerców.
Vega patrzyła, jak Voldemort podnosi różdżkę i nie mogła się ruszyć.
- To koniec, rzuci na mnie czar i będę wykonywała wszystkie jego rozkazy - myślała gorączkowo - jest zbyt potężny, bym mogła zrzucić jego zaklęcie. Jeśli rozkaże mi zabić Dumbledora...
Znów ogarnęła ją bezsilna wściekłość. Tymczasem Czarny Lord skierował różdżkę w kierunku dziewczyny, ale nagle, jakby sobie o czymś przypominając, odwrócił się do Śmierciożerców i rzucił do tego, który przywlókł wilkołaka.
- Skończ z nim !
Śmierciożerca drgnął, jakby oblany lodowatym strumieniem wody. Wolno, z wyraźnym wahaniem poniósł różdżkę i skierował ją w stronę Remusa Lupina.
- Na co czekasz ?! - w oczach Voldemorta migotały niebezpieczne błyski - Kazałem ci go zabić ! - lodowaty głos ciął jak bicz.
Śmierciożerca zadrżał i mocniej ścisnął różdżkę. W pełnej napięcia ciszy słychać było tylko jego ciężki, nierówny oddech.
- Avada ... ! - krzyknął nagle desperacko, lecz dalsze słowa uwięzły mu w gardle.
Na dźwięk tego głosu Vega drgnęła i wbiła w czarodzieja płonące spojrzenie. Ten wzrost, ta postawa - to musiał być on!
- Snape, ty draniu !!!! - wrzasnęła i, ogarnięta niepohamowaną wściekłością, rzuciła się na Śmierciożercę, zwalając go na podłogę i zaciskając mu ręce na gardle. - Zdrajco!!! - wyła - Wiedziałam, że przeszedłeś na jego stronę ! Zabiję cię !!!
Nagle jej oszalałe spojrzenie padło na leżąca na podłodze różdżkę. Chwyciła ją i skierowała na osłupiałego Voldemorta. W tej samej chwili jeden ze Śmierciożerców wrzasnął: "Avada Kedavra !". Błysnęła zielona błyskawica. Krzyknął ktoś jeszcze, Vega poczuła, że jakaś potężna siła rzuciła ją na ścianę. Tracąc przytomność usłyszała jeszcze tupot nóg i okrzyk :"Aurorzy !", po czym osunęła się w nicość.***

Vega obudziła się zlana zimnym potem i rozejrzała nieprzytomnie dokoła. Wicher ucichł, przez okno zaglądał wąski sierp księżyca. Przysypane śniegiem pola ciągnęły się aż po horyzont, gładkie niczym spokojne, srebrzyste jezioro.
Vega zapaliła świecę. Z podróżnego kufra wyjęła małe pudełko, dotknęła zamka różdżką i wyszeptała zaklęcie. Wieczko podniosło się z cichym zgrzytem. W środku leżała czarna płytka wielkości tabliczki czekolady. Jej połyskliwą powierzchnię przecinała plątanina delikatnych, migoczących linii o różnych barwach i intensywności. Czarodziejka położyła płytkę na stole i z uwagą zaczęła studiować kolorową gmatwaninę.
Ją także zaniepokoiła wiadomość, że Magnus Devilson pojawi się w Hogwarcie.


(10 stycznia 1996)
Snape był wściekły. Miotał się po klasie z miną gotowego do ataku hippogryfa i gdyby jego czarne oczy miały bazyliszkową moc zabijania, połowa uczniów już dawno leżałaby martwa na kamiennej podłodze pracowni Eliksirów.
Zdenerwowany Neville przez pomyłkę wlał do kociołka wywar z cykuty zamiast soku z wilczych jagód. Gęsta ciecz zawrzała i znad bulgoczącej powierzchni z sykiem uniosła się żółta stróżka gryzącego dymu. Snape dopadł stołu Nevilla z demonicznym błyskiem w oczach, zwymyślał chłopaka od nierozgarniętych imbecylów i wyrzucił go z klasy wraz z kociołkiem i jego wciąż dymiącą zawartością. Incydent ten kosztował Gryfindor aż 20 punktów.
Oberwało się nawet Slytherinom. Pansy Parkinson, która za namową Malfoya usiłowała sprowokować Hermionę, robiąc za jej plecami błazeńskie miny i wygłaszając uszczypliwe komentarze, zamarła nagle z rozdziawioną buzią i rosnącym przerażeniem na pyzatej twarzy, kiedy Snape bezszelestnie pojawił się koło jej ławki i lodowatym głosem oświadczył, że JEGO lekcje nie są porą na demonstrowanie wątpliwych talentów aktorskich. I, ku ogólnemu zdumieniu, zabrał Slytherinom 5 punktów.
Harry zaszył się w najdalszym kącie pracowni, usiłując jak najmniej rzucać się w oczy. Czuł, że dzisiaj niewiele potrzeba, aby Snape wyładował na nim swą wściekłość. Całą uwagę skupił więc na przygotowywaniu mikstury, nie chcąc dawać znienawidzonemu nauczycielowi żadnego powodu do zaczepki.
Do końca lekcji zostało 10 minut. Eliksir Harreygo wyglądał idealnie, ciemnozielony, o konsystencji roztopionej czekolady. Nawet Hermiona patrzyła na dzieło kolegi z zazdrosnym podziwem. W jej kociołku wciąż pływały maleńkie, czarne grudki.
Snape po kolei podchodził do stolików, złośliwie komentując "osiągnięcia" uczniów. Tylko przy ławce Malfoya powstrzymał się od uwag, jednak patrzył na jego miksturę z tak nieprzyjemnym grymasem, że lizusowaty uśmiech momentalnie wyparował z bladej twarzy Draco.
Harry patrzył, jak Snape nieubłaganie zbliża się do ich stanowiska i czuł się coraz bardziej nieswojo. Mistrz Eliksirów jadowicie wyraził zdumienie, w jaki sposób Parvati dotarła aż do piątej klasy, nie potrafiąc odczytać na menzurce objętości płynu, po czym zwrócił zimne spojrzenie na zesztywniałego Harryego. W czarnych oczach zapłonęły mordercze błyski, na wąskie usta wypełzł nie wróżący nic dobrego uśmieszek.
- Potter ... - wycedził Snape, świdrując chłopaka wzrokiem - Zobaczmy, jak poradził sobie nasz bohater.
Wolno obszedł stół i zajrzał do kociołka Harryego. Wściekłość na jego twarzy jeszcze się pogłębiła. Wpatrywał się w miksturę, jakby w desperackim poszukiwaniu najmniejszego niedociągnięcia chciał ją rozczepić na pojedyncze atomy. Harry z Ronem wymienili porozumiewawcze spojrzenia.
Wreszcie Snape podniósł wzrok znad kociołka, wykrzywiony w grymasie bezsilnej furii. Odwrócił się bez słowa i już zamierzał odejść do ostatniego stolika, gdy nagle przyszła mu do głowy diabelska myśl. Zawrócił szybko, uśmiechając się szyderczo.
- Granger ! - warknął przez zaciśnięte zęby, nie patrząc na Hermionę, lecz na Harryego - Ile razy jeszcze będę musiał powtarzać, żebyś nie pomagała Potterowi w przyrządzaniu eliksirów ?
Hermiona osłupiała.
- Ale ... ja ... - zaczęła.
- Żadnych wymówek ! - wrzasnął Snape - 20 punktów od Gryfndoru ! I jeśli to się jeszcze raz powtórzy, możesz się zacząć pakować.
- Ale... ale... - powtarzała mechanicznie Hermiona, nie wierząc w to, co słyszy.
Harry poczuł, że ogrania go fala niepohamowanej wściekłości.
- Nie ma pan prawa ! - krzyknął, zanim zdążył zdać sobie sprawę, co robi - Ona wcale mi nie pomagała ! Zarobiłem ten eliksir sam ! A pan nie może się z tym pogodzić !
Oczy Snape'a ciskały błyskawice, uśmiechał się jednak jadowicie, zadowolony, że Harry daje mu w końcu pretekst.
- Potter - wycedził lodowato - Twoje zachowanie jest karygodne. Nie po raz pierwszy zresztą. Sława przewróciła ci w głowie. Ale ja nie będę tego tolerował. 50 punktów ! - syknął - I zaraz poinformuję o wszystkim Dyrektora. W końcu się doigrasz.
Teraz to Harry trząsł się z wściekłości. Nie dbając już o nic, otwierał właśnie usta, aby nawymyślać Snape'owi jak jeszcze nigdy w życiu, kiedy zadźwięczał dzwonek. Przypatrujący się scenie uczniowie poruszyli się niespokojnie. Harry otrzeźwiał i zmilczał. Snape jeszcze raz spojrzał na niego z nienawiścią, odwrócił się i szybkim krokiem wyszedł z sali.

. . .

Następna strona > >